Waarom gastgezin worden? Klik hier

Gezinnen vertellen

We hebben er een zoon bij….

De beslissing om een uitwisselingsstudent in huis te nemen kwam bij toeval op ons pad toen we in juni de vraag kregen of we misschien een Italiaanse student voor een jaar in huis wilden nemen. Onze eerste reactie was “Ja leuk, maar is dit wel de juiste keuze met een zoon die dat jaar zijn eindexamen gaat doen?” Te veel afleiding voor hem? Het was een beslissing waar we even over na moesten denken, maar gelukkig zijn we de uitdaging aangegaan en we hebben er nooit spijt van gehad. Al vanaf het begin was er meteen een klik met Pietro en die is in de maanden die volgden alleen maar hechter geworden. Dit maakte de integratie in ons gezin ook gemakkelijker, het verliep eigenlijk allemaal vrij natuurlijk en voelde meteen als “gewoon” dat hij er was, alsof hij altijd al deel had uitgemaakt van onze familie. We hadden er een zoon bij! Vanzelfsprekend vergt dit flexibiliteit en aanpassingsvermogen maar gelukkig was er die aan beide kanten.

Pietro kwam hier om een andere cultuur te ervaren in een land dat naar zijn eigen zeggen het meest “exotisch” was van heel Europa. Exotisch betekende vooral anders dan in Italië, en dat was het zeker. Maar terwijl hij over de Nederlandse cultuur, gewoontes en taal leerde, ontdekten wij via hem net zo veel over Italië en begonnen we ook op een andere manier naar ons eigen land te kijken. Want opeens zijn dingen/ woorden/ gebruiken die je eerst als gewoon beschouwde helemaal niet meer zo gewoon. Om Pietro Nederland te laten zien maakten we uitstapjes, bezochten we plekken waar we zelf ook nog nooit geweest waren, kookten we lokale specialiteiten en leerden nieuwe dingen. Uiteindelijk is het een gezamenlijke ontdekkingstocht geworden van ieders land en cultuur maar ook van onszelf, onze relaties en onze omgeving, met als eindresultaat dat we er allemaal op onze eigen manier door zijn verbeterd.

Nu het einde van de uitwisseling nadert, komt het moment van afscheid nemen steeds dichterbij, iets waar we niet echt naar uitkijken. We zullen allemaal weer moeten wennen aan een nieuwe/ andere dynamiek in huis, eentje waarbij we onze Italiaanse zoon zeker zullen missen. We kunnen echter terugkijken op een geweldig verrijkende tijd, die we zeker niet hadden willen missen en waarvan we ons nu moeilijk kunnen voorstellen hoe het zou zijn verlopen zonder hem. Kortom iets dat we iedereen die op zoek is naar nieuwe ervaringen en openstaat voor het ontdekken van een andere cultuur en een andere kijk op zijn land en misschien ook op zichzelf zeker kunnen aanraden.

Familie Delansay, Bergeijk (2019-2020)

De pijn van afscheid went nooit

Door Astrid Davidzon (zoninjeleven)

Waar je mee omgaat, daar word je mee besmet, dat is misschien wel de strekking van het artikel in De Telegraaf (juni 2009), waarin onze ervaring met ‘exchange students’ wordt beschreven. Niet voor niets kopt de krant: “Besmet met virus”.

Mijn zusjes en ik werden met het virus besmet door onze moeder die destijds als au pair vertrok naar Amerika en later Parijs. Behoorlijk ongebruikelijk voor een dochter van een aardappelteler in Friesland, in de sixties/ Ze vertelde ons altijd honderduit over haar buitenlandjaren. Mijn middelste zusje vertrok ook voor jaren naar Frankrijk, mijn jongste zusje ging een jaar naar Mexico en ik zat op mijn 19e in Brazilië.

“Wooowww…. Wat cool. Dat je dat durft! Ben je dan niet bang om … […]!”

Vul maar in op de puntjes.... Onze dochter van 16 krijgt het momenteel aan alle kanten om de oren als ze vertelt dat ze over 2,5 maand ook op het vliegtuig stapt. Al hebben mensen zelf geen enkele ervaring met wonen in het buitenland, ze verzinnen ter plekke allerlei redenen waarom het eng, spannend, onverstandig of zonde van de tijd zou zijn. In zulke gesprekken ontdek je direct of iemand avontuurlijk is ingesteld of juist angstig.

Wat ik zo gaaf vind om te merken is dat je enorm kunt beïnvloeden hoe avontuurlijk en ondernemend je bent. Je kunt je hierin ontwikkelen, dat zie ik overduidelijk bij onze kinderen. Heel eerlijk gezegd denk ik dat ik helemaal niet naar het buitenland was gegaan als mijn moeder me destijds niet had overtuigd wat een geweldige ervaring het voor me zou zijn. Ik was nogal een schichtig meisje. Maar die stap heeft me zo enorm veel gebracht. Ik denk dat ik mede dankzij dat avontuur in mijn latere leven uiteindelijk ook zo ondernemend ben geworden. Maar veel mensen roepen nog steeds dat je ‘een jaar weggooit’. Je komt immers een jaar later van school of bent een jaar later klaar met je studie. Ik heb dat nooit begrepen.

Mijn man Ron heeft een zware mutatie van het virus te pakken: Hij woonde in Toronto, Moskou en Parijs en vliegt tegenwoordig (dit is geschreven vóór corona red.) zeker 3 keer per maand de grens over voor zijn werk. Dus vind je het gek dat onze kinderen ook niet te houden zijn? Het minste wat we vonden dat we konden doen is ook onze eigen deuren openstellen voor iemand. Stella (17) haalt er dit jaar bij ons in Alkmaar echt alles uit. Het is zo bijzonder om te merken hoe je zelf ook door haar Nieuw-Zeelandse ogen gaat kijken naar je eigen land, cultuur en gewoontes. Niets is zo vanzelfsprekend als je denkt.

Heerlijk om te merken dat je meent behoorlijk ruimdenkend te zijn, maar dat er toch behoorlijk veel overtuigingen en vastgeroeste patronen in sluipen met de jaren.

Je snapt het. Wij kunnen het iedereen aanraden. Over 2 weken sta ik weer op Schiphol, met open armen dit keer. Ik kan al huilen bij het idee dat ik onze Frank (18) dan eindelijk weer in mijn armen kan sluiten. Kunnen we weer even samenzijn, voordat we eind van de maand Stella uitzwaaien en dan in augustus Lotte een jaar moeten missen. En dan zullen mensen wel weer tegen me zeggen: Ach, een jaar is zo voorbij. En dat is ook zo. En toch… de pijn van het gemis en de afstand, die is er ook in alle hevigheid. Maar weet je? Ook daarvan kan ik inmiddels op een bepaalde manier genieten. Het is intens leven. Ik zou niet anders willen.

Mocht je geïnspireerd zijn, de uitwisselingsprogramma's van onze kinderen lopen via de organisatie STS, waar we hele goede ervaringen mee hebben. Enthousiaste gastgezinnen zijn ook altijd erg welkom!

Astrid, gastmoeder van Stella, uit Alkmaar (2018-2019)

Een STS student in huis

Wij zijn een gezin met een dochter van 16 en een zoon van 12 en sinds eind augustus 2019 ook met een 17 jarige STS studente uit Italië. Via bekenden werd ons gevraagd of dat niets voor ons was, een buitenlandse student in huis nemen. Iedereen was meteen enthousiast en we besloten ons aan te melden bij STS. Na gesprekken met STS konden we nog een soort van kiezen wie er in ons gezin zou kunnen passen. Tijdens het gesprek met Leonie bleek studente Barbara (17 jaar) uit Noord Italie wel een goede match te zijn.

Na alle goedkeuringen werd het spannend: wie zou dit dat zijn, deze Barbara? Via de gegevens van STS werd ons dat langzaamaan een beetje duidelijker. We werden nog enthousiaster. En toen kwam de eerste keer dat we contact hadden met Barbara via videobellen. Wel gek hoor, maar erg leuk!

De eerste dingen zoals het aanmelden bij school kon gebeuren. Via de social media ontstond al langzaam contact en vanaf juni hebben we als gezin elke dag een Nederlands woord met engelse uitleg gestuurd: om de beurt maakten we een filmpje en Barbara maakte dan ook een filmpje met hoe zij het woord zei in het Nederlands. Zo maakten we steeds meer kennis met elkaar.

Eind augustus kwam Barbara bij ons wonen en vanaf het begin ging dat erg plezierig. Er bleek al direct een goede click te zijn. Barbara schikte zich gemakkelijk naar ons gezin, had direct al een leuke band met onze kinderen en ook op school had ze binnen de kortste keren vrienden en vriendinnen.

Verbazingwekkend was het tempo waarin Barbara Nederlands leerde spreken. Zowel bij andere STS studenten als bij school en ons was dat bijzonder om te zien.

Gedurende het jaar zijn de diverse uitstapjes gemaakt: Amsterdam, Giethoorn, Zaanse Schans, Terschelling, Groningen etc. En ook werd natuurlijk Sinterklaas (inclusief surprises en gedichten), Kerst, Oud & Nieuw, en verjaardagen gevierd: Barbara ging overal mee en genoot er van. Natuurlijk ging ze met de vriendinnen van school ook op zaterdagavond leuke dingen doen. En daarnaast had ze contact met andere uitwisselingsstudenten zowel van STS als iemand in Kampen.

Barbara is op Atletiek gegaan en kwam in aanraking met de Jeugdbrandweer; dat was een leuke hobby op de zaterdagochtend erbij. Ook is er diverse keren een andere STS studente blijven logeren.

Helaas heeft Corona wat uitstapjes naar oa Madurodam, Maastricht en festivals ‘verpest’ – maar dat heeft Barbara super opgepikt. Ook Barbara bleek net als onze kinderen erg creatief te zijn.

Nu, bijna aan het einde van dit jaar kijken we terug op een leuk jaar waarbij we alleen nog maar Nederlands spreken en we al met weemoed denken aan het naderende afscheid. Wat zullen we haar gezelligheid missen, haar grapjes, de altijd aanwezige lach en de goede hulp bij het huishouden. Wij denken dat we in de toekomst zeker nog contact blijven houden en het zou ons niet verbazen dat ze na haar examenjaar in Italië in Nederland gaat studeren. Het lijkt ons in ieder geval leuk!

Gastgezin in Kampen (2019-2020)

De dynamiek in ons huis is heel anders!

Onze zoon zou voor een High School jaar naar Amerika vertrekken toen ons werd gevraagd naar onze interesse om gastgezin te worden. Ergens op de wereld opende een gezin hun thuis voor ons kind en hoe mooi dat wij dat nu ook konden doen voor een meisje van 17 jaar uit Italië.

De dynamiek in ons huis is heel anders nu met twee meiden, twee culturen, zoekend naar elkaars overeenkomsten en verschillen (voornamelijk het eten en de etenstijden). Wij bekijken Nederland weer door een nieuwe bril en trekken er regelmatig op uit. Iemand jouw taal leren is best moeilijk en je moet consequent volhouden, maar soms is het ook erg grappig. Met een voldaan gevoel horen we haar na 5 maanden al best goed Nederlands spreken. Je levert iets van je privacy in als gezin, je krijgt ook een spiegel voor gehouden, maar wij ervaren dit jaar allemaal als een verrijking. Onze zoon komt begin juni thuis en onze gastdochter vertrekt eind juni, zo hebben zij ook de tijd degene te leren kennen, waarover ze allebei zoveel horen.

Als je nieuwsgierig bent naar andere mensen, plaats hebt in je huis en ruimte in je leven, beschikt over wat aanpassingsvermogen, humor en geduld, kan ik het in huis nemen van een exchange student van harte aanbevelen!

Marjon, gastmoeder van Irene, uit Heemskerk (2017-2018)

Een ervaring die we iedereen aan kunnen raden

We hadden hoge verwachtingen toen we onze scholiere van het vliegveld ophaalden. Vanaf het begin was ze spraakzaam en blij, het voelde alsof we elkaar al lang kenden. We hebben veel tijd samen doorgebracht en de klik met onze eigen kinderen was geweldig. Zo werd ze echt deel van ons gezin en de tijd vloog voorbij. Voordat we het wisten was de tijd al weer aangekomen dat ze terugging naar Canada. Daarom hebben we ook besloten om nog een keer gastgezin te worden, deze keer voor een scholier uit Nieuw-Zeeland.

Familie Vullers, Eindhoven (2014-2015 / 2016-2017)

Wij houden van andere culturen en leren daar veel van

Ons gezin vindt het spannend, leuk en verrijkend om nieuwe mensen en culturen te leren kennen. Normaal gesproken doen we dat door in de zomer andere landen te bezoeken. Maar we hebben ontdekt dat het net zo avontuurlijk is om een andere cultuur in je eigen huis te halen. Ik ben zelf op uitwisseling geweest in Amerika, alweer járen geleden, toen was mijn familie in Nederland ook gastgezin voor een Amerikaans meisje. Onze dochter heeft een jaar in de States gewoond als uitwisselstudent. We hebben het voorrecht gehad een scholiere uit de Verenigde Staten op te kunnen nemen in ons eigen gezin, waar we ook nu nog veel contact mee hebben. Kortom, exchange is verweven met ons leven. Het is een verrijking. En momenteel begeleid ik gastgezinnen en scholieren die in Nederland zijn om de ervaring van het uitwisselingsprogramma ten volle te kunnen genieten.

Simone Brinkman, Den Haag (2015-2016 gastgezin)

Wilt u meer weten?

Meld ons uw interesse voor het gastgezinprogramma vandaag nog. Wij nemen contact met u op voor informatie over het programma en over onze scholieren.

Uw informatie aanvraag is uiteraard niet bindend.